صعود قله کلیمانجارو

پس از صرف صبحانه، به سمت روستای مارانگو، دروازه‌ی ورود به پارک ملی کلیمانجارو، حرکت می‌کنیم. پس از دریافت مجوز صعود، نخستین قدم‌ها را در ارتفاع ۱۸۶۰ متری بر مسیر کلیمانجارو برمی‌داریم. مسیر امروز حدود ۴ ساعت یک پیاده‌روی‌ سبک و دل‌انگیز است که از میان طبیعت سرسبز دامنه‌های کلیمانجارو می‌گذرد و آرام‌آرام ما را به دنیای کوه نزدیک‌تر می‌کند. مقصد امروز پناهگاه ماندارا در ارتفاع ۲۷۰۰ متری است؛ نخستین اقامتگاه ما در مسیر صعود، جایی برای استراحت و آماده‌شدن برای روزهای بلندتر و ارتفاعات بالاتر. در طول مسیر صعود، تمامی وعده‌های غذایی سرو می‌شود و در اقامتگاه‌ها، اتاق‌های مجهز به تختخواب در اختیارمان خواهد بود. در محوطه‌ی اقامتگاه‌ها نیز رستوران، غذا و نوشیدنی گرم و سرویس بهداشتی وجود دارد. در تمام مسیر صعود و فرود، کوله‌ها و بارها توسط باربرها حمل می‌شود تا ما سبک‌تر قدم برداریم و تمام حواس‌مان به مسیر، طبیعت و کوهی باشد که قرار است روزبه‌روز بیشتر به آن نزدیک شویم.

دروازه مارانگو ثبتنام ورودی مسیر مارانگو تا ماندارا کمپ ماندارا

صبح، ماندارا را پشت سر می‌گذاریم و در مسیری حدود ۱۲ کیلومتری، آرام‌آرام تا ارتفاع ۳۷۲۰ متری بالا می‌رویم؛ مقصد امروز پناهگاه هورومبو است. با خروج از جنگل، چشم‌انداز ناگهان تغییر می‌کند و وارد پهنه‌ی وسیع و زیبای خلنگ‌زار (Moorland) می‌شویم؛ جایی که گیاهان منحصربه‌فرد و غول پیکر کلیمانجارو، از جمله لوبِلیا و سِنسیو، در میان دشت‌های مرتفع قد علم کرده‌اند. هرچه بالاتر می‌رویم، منظره حال‌وهوایی متفاوت و فرازمینی پیدا می‌کند و قله‌های کیبو و ماونزی بیشتر خودنمایی می‌کنند. در طول مسیر، وضعیت عمومی و شرایط پزشکی اعضای گروه بررسی می‌شود تا با آمادگی بیشتری به ارتفاعات بالاتر قدم بگذاریم. امروز، کلیمانجارو چهره‌ای تازه به ما نشان می‌دهد؛ چهره‌ای که فقط از ارتفاعات آن می‌توان دید.

هورومبو کمپ هورومبو مسیر هورومبو گیاهان غول پیکر

پس از صرف صبحانه در هورومبو، مسیر صعود را به سوی آخرین پناهگاه، کـیبو، ادامه می‌دهیم؛ جایی که پوشش گیاهی آرام‌آرام ناپدید می‌شود و قدم به دشت وسیع، خشک و خاموش سدل می‌گذاریم؛ سرزمینی میان دو قله‌ی آتشفشانی کیبو و ماونزی که چشم‌اندازش بیش از آن‌که زمینی باشد، به سطح ماه شباهت دارد. پس از حدود پنج تا هفت ساعت پیمایش در این بیابان مرتفع، به پناهگاه کیبو در ارتفاع تقریبی ۴۷۰۰ متری می‌رسیم؛ آخرین ایستگاه پیش از صعود نهایی به بام آفریقا. اینجا دیگر زمان شتاب نیست؛ باید آب موردنیاز مسیر قله را آماده کنیم، تجهیزاتمان را مرتب کنیم، غذایی سبک بخوریم و با استراحت کافی، خود را برای شبی طولانی در سرمای ارتفاع آماده سازیم. فردا، تاریکی را پشت سر می‌گذاریم تا نخستین نور خورشید را از بلندترین نقطه‌ی آفریقا تماشا کنیم.

کمپ کیبو دشت ماه عبور از دشت ماه

حدود ساعت یک بامداد، در سکوت سنگین شب و زیر نور ستارگان، آخرین و دشوارترین بخش صعود را از کمپ کیبو آغاز می‌کنیم؛ مسیری شیب‌دار و نفس‌گیر که هر قدم در آن، آزمونی برای استقامت جسم و اراده است. پس از ساعت‌ها پیمایش در تاریکی، در گرگ‌ومیش صبح به گیلمنز پوینت، در ارتفاع تقریبی ۵۶۸۵ متری و بر لبه‌ی دهانه‌ی آتشفشان کلیمانجارو می‌رسیم. از اینجا، در امتداد لبه‌ی دهانه و با چشم‌اندازی خیره‌کننده از یخچال‌ها و دیواره‌های آتشفشانی، مسیر را به سوی قله‌ی اصلی ادامه می‌دهیم تا سرانجام، حدود ساعت هشت صبح، بر فراز قله‌ی اوهورو در ارتفاع ۵۸۹۵ متری بایستیم؛ بلندترین نقطه‌ی آفریقا، جایی که طلوع خورشید از فراز ابرها، خستگی تمام مسیر را برای لحظه‌ای از یادمان می‌برد. پس از ثبت این لحظه‌ی فراموش‌نشدنی، فرود را به سوی کیبو آغاز می‌کنیم، ناهاری سبک می‌خوریم و پس از استراحتی کوتاه، مسیر بازگشت به کمپ هورومبو را ادامه می‌دهیم تا شب را در ارتفاعی پایین‌تر و با اکسیژن بیشتر سپری کنیم. امروز، تاریکی را پشت سر می‌گذاریم تا در روشنایی طلوع، به بام آفریقا برسیم.

طلوع خورشید از ارتفاع قله نمای دهانه از گیلمنز پوینت نمای پانوراما از لبه‌ی دهانه تابلو قله اوهورو

صبح، پس از صرف صبحانه در کمپ هورومبو، با کوله‌باری از خاطرات و قلبی سرشار از غرور، مسیر بازگشت را آغاز می‌کنیم؛ از میان چشم‌اندازهای آشنای کوهستان، از کنار کمپ ماندارا و در امتداد جنگل‌های سرسبز کلیمانجارو، تا سرانجام پس از حدود شش ساعت پیمایش به دروازه مارانگو برسیم. با خروج از پارک ملی، گواهی رسمی صعود خود را دریافت می‌کنیم؛ سندی از تلاش، استقامت و لحظه‌ای که بر بام آفریقا ایستادیم. پس از خداحافظی و قدردانی از راهنمایان، آشپزها و باربران محلی که در تمام این مسیر همراه ما بودند، با وسیله‌ی نقلیه راهی هتل در موشی می‌شویم. یک دوش گرم، لباس‌های تازه و اندکی استراحت، ما را برای جشن پایانی آماده می‌کند؛ شبی صمیمی و پرشور با موسیقی و رقص محلی آفریقایی، خنده، خاطره و هم‌نشینی با هم‌نوردان و تیم پشتیبانی. کلیمانجارو را ترک می‌کنیم، اما بخشی از وجودمان برای همیشه در ارتفاعات آن باقی می‌ماند

پس از وداع با شکوه کلیمانجارو، صبح را به سوی پارک ملی تارانگیره، سرزمین فیل‌های آفریقایی و درختان شگفت‌انگیز بائوباب، آغاز می‌کنیم؛ جایی که کوهستان جای خود را به دشت‌های طلایی، جنگل‌های اقاقیا و چشم‌اندازهای بکر ساوانا می‌دهد. تارانگیره با مساحتی حدود ۲۸۵۰ کیلومترمربع و رودخانه‌ای که در فصل خشک به پناهگاه حیاتی حیات‌وحش تبدیل می‌شود، یکی از تماشایی‌ترین زیست‌بوم‌های شمال تانزانیاست. در مسیر سافاری، زیر سایه‌ی بائوباب‌های کهنسال و در امتداد رودخانه، به تماشای گله‌های فیل می‌نشینیم؛ حیواناتی که گاه در دسته‌های بزرگ از میان دشت عبور می‌کنند و شکوه طبیعت آفریقا را به تصویر می‌کشند. هر لحظه در این سرزمین می‌تواند غافلگیرمان کند؛ از نمای آرام زرافه‌ای در دوردست و حرکت گورخرها و بزکوهی‌ها، تا نگاه تیز یک شیر در میان علفزارها و پرواز پرندگان رنگارنگ بر فراز درختان. در تارانگیره، قرار نیست فقط حیوانات را ببینیم؛ قرار است برای ساعاتی در ریتم زندگی وحشی آفریقا نفس بکشیم و شاهد داستانی باشیم که طبیعت، بی‌هیچ تکراری، در برابر چشمانمان روایت می‌کند. با فرارسیدن غروب، در حالی که قاب‌هایی فراموش‌نشدنی از این روز در ذهنمان ثبت شده، راهی اقامتگاه می‌شویم تا شب را در آرامش و آسایش سپری کنیم. از بام آفریقا تا قلب حیات وحش؛ ماجراجویی اقلیم چهارم همچنان ادامه دارد

شیرهای آفریقا گله زرافه‌ها و گورخرها تارانگیره؛ سرزمین فیل‌ و بائوباب‌ تارانگیره؛ سرزمین فیل‌ها و بائوباب‌ها